Nachtmerrie

IMG_8241Nieuwe dag, nieuwe kansen. Ik snipper en scheur gestaag verder, maar raak doodmoe van het alles bekijken. Met de voordeur wijd open blijft mijn hoofd fris maar de rest raakt onderkoeld als ik ‘s-morgens om half negen begin. Ik leef in de afgedankte jeans van A. die ze meebracht als tuinbroek voor Inge. Minstens drie maten te groot, hangt met zijn elastieken tailleband als een ballon om mijn middel, maar de stof is stevig en warm, de pasvorm ideaal om op een laag stoeltje te zitten. Als dit voorbij is, zei ik tegen Inge, krijg jij hem.

Ik raak ook dingen kwijt. Kratjes met zaken die ik voor x of y had bewaard; mappen die ik nog rustig wilde bekijken. Ik had ze opzij gezet maar kan ze nergens meer vinden. Bedrijfsongevallen terwijl ik hiervoor niet verzekerd ben. Jammer maar helaas.

Wat niet door de snipperaar gaat verscheur ik. Dit om te voorkomen dat ik mijzelf op handen en voeten hervind in de container, met spijt op zoek naar een onbesuisd weggegooid souvenir.

 

Engel

Toen ik tegen half twee finaal aan het einde van mijn latijn was, belde HD als reddende engel. Hij wilde een eindje fietsen en of ik misschien een kop thee had? Ik werkte af wat ik me had voorgenomen en ging als de wiedeweerga boodschappen doen en iets lekkers halen. Ik was nog niet terug of hij was er ook. Hij wilde buiten zitten en ik excuseerde me dat we in geen tijden ‘buiten’ hadden gepoetst, maar hij had al een veger gevonden en ontdeed tafels en stoelen van gevallen blad, eikels en ander ongerief. Even later zat ik, voor ‘t eerst deze weken, achter een bakje thee in de zon. Hij had de container natuurlijk gezien en ik bekende dat ik dreigde door te draaien omdat ik niet meer stoppen kon met papier opruimen. We aten mierzoete taart van AH die ons in de mond bleef kleven. De ontspanning deed me enorm goed en ik voelde dat hij op het juiste moment was langsgekomen.

Precies op tijd, dacht ik vanmorgen dankbaar, want ik heb voor het eerst sinds weken ellendig geslapen. Lag de halve nacht papier te scheuren en me kwaad te maken op een aangetrouwde neef. Hij wist de boedelverdeling van onze ongehuwde oudtante tot drie jaar en zeven maanden te rekken door overal tegen tegen te zijn en tegen te procederen. Telkens soesde ik weer in en begon de nachtmerrie opnieuw.

Stedin

Zondagmorgen 20 september was de eerste morgen dat er lauw water uit de boilers kwam. Hoera, eindelijk kapot? Ik appte de loodgieter dat ze waarschijnlijk ter ziele waren en hij stuurde maandagmorgen Paul, de elektricien. Een van de boilers was vreselijk slecht, maar het mankement zat toch in de meter die niet meer op nachtstroom sprong. Hij leerde me handmatig tussen dag en nacht te schakelen wat ik spaarzaam deed om me niet arm te stoken. Hij raadde me aan om Stedin te bellen, onze netverschaffer.

Oh, maar mevrouwtje, heeft u nog geen nieuwe meter dan? U heeft nog niet van ons gehoord dat dit nodig is? Geen nood hoor, want onze monteur komt maandag 28 gratis en voor niks een nieuwe meter plaatsen tussen 10 en 12 uur.

Toen er maandag om 15 uur nog niemand was verschenen wilde ik het fijne weten. De afsprakendienst kon mij alleen maar melden dat achter mijn afspraak ‘vervallen’ stond. Toen werd ik pas goed boos. Waarom ‘vervallen’, terwijl jullie mij niks laten weten. Duizend excuses, mevrouw. Stomme excuses altijd. Hier krijg ik toch geen warm water van?

Gistermorgen een man in geel pak van Joulz op de stoep. U had een klacht, mevrouw? Ik verwacht een man van de Stedin die een ‘vervallen’ meter komt plaatsen. Ik ben van Stedin, zei de ingeburgerde buitenlander die overigens verschrikkelijk aardig was. Joulz en Stedin zijn samengevoegd en de werkpakken zijn nog niet klaar. Voor een nieuwe meter plaatsen heb ik geen opdracht. Ik ga uw oude meterkast eerst inspecteren.

De boel werd losgeschroefd, de zegeltjes verbroken, en hij floot tussen zijn tanden. Ik bood hem koffie aan. Even wachten met zetten, zei hij, want ik hol eerst de deur uit. Ben met tien minuten terug.

Hij kwam met een big smile weer binnen, want de kwaal zat helemaal niet in mijn meter. Aan het begin van de weg was vorige week een kabel doorgesneden. De losse eindjes waren provisorisch weer verbonden, maar helaas was het eindje van mijn meter daarbij in de knel geraakt. Niks nieuwe meter in mijn meterkast. Deze kast is trouwens volslagen ongeschikt (= te oud) voor een slimme meter die ze zo graag willen verkopen. En dat was dan weer dat! Behalve dat we moeten oppassen onze handen niet te verbranden omdat er weer heet water uit de kranen komt.