Mary

IMG_8286Ik zit vanmorgen oude fotoboeken van mijn ouders uit te vlooien waarvan de helft weg kan. Inge gluurt even over mijn schouder mee en roept ineens: Hoe kom jij aan foto’s van mijn moeder?
Wat bedoel je?
Ze wijst naar het jonge kindermeisje op de foto’s. Dat is mijn moeder!, houdt ze vol. En ze blijft volharden. In mijn moeders album staan precies dezelfde foto’s. Hoe komen deze foto’s bij jou?
Omdat ik die baby ben, zeg ik.
We staren elkaar sprakeloos aan. Zij weet dat haar moeder aan het begin van de oorlog een tijd als kindermeisje bij een Nijmeegs gezin heeft gewoond. Ze weet ook dat die mevrouw tegen haar moeder had gezegd: Marie is zo’n lelijke Hollandse naam, waarom noem jij jezelf geen Mary, dat is toch veel leuker? En dat haar moeder vanaf die tijd Mary is blijven heten.
Dit overtuigde me, want dit was typisch een grap van mijn moeder. En diep in mijn geheugen zegt de naam Mary in mijn prilste jaren me ook wel iets, maar wat is verbeelding?
Loupe erbij genomen. De jonge vrouw kan de trekken hebben van Inge. Zelfde vorm van gezicht, blik, soort haar. Inge wordt steeds zekerder van haar zaak en racet naar huis om in haar oude albums te zoeken.

IMG_8275Uur later stuurt ze de enige foto’s door uit haar eigen album en het is dezelfde peuter (namelijk ik) met hetzelfde hondje, hetzelfde speelgoed en dezelfde kamer. Het kàn niet missen. Inge’s moeder heeft me de eerste jaren van mijn leven gekoesterd. Is dit niet bizar?

De dag werken met Jurjen gaf inspiratie. We hadden het over de varens gehad die in de voortuin manshoog groeien en woekeren als de ziekte. Toen we in 1980 de hele voortuin met gazon en nette borders hadden laten omspitten, bracht wijlen Alexander vanuit de achterhoek vijf manshoge varens mee om de leegte te vullen. Ze zijn prachtig maar agressief en in de loop der jaren meters van hun plek gewandeld. Uitputten, zei Jurjen. Maaien of knippen. Zo begonnen we vanmorgen de dag.

IMG_8146We waren niet anders dan die woekerende varens gewend. Maar toen we eenmaal begonnen te rooien gaf dit zoveel lucht dat we er plezier in kregen. Er kwamen vanaf het pad weer doorkijkjes naar de tuin, en kijk, zei ik tegen Inge, hier liep vroeger een pad, maar dit is door varens en rhodo’s geheel overwoekerd.

rhodosnoeiMoet je net Inge hebben! Ze is de meesteresse van de paden en houdt ze prachtig schoon. Zullen we?, vroeg ze hunkerend. Jurjen had gezegd dat het snoeien van deze bol rhodo’s ooit zou moeten, en dat hij ons geleerd had hoe dit moest; dat er waarschijnlijk veel jonge scheuten zouden zitten. We keken de gesloten bol in, en ja, talloze uitlopers met jong groen blad die smeekten om lucht en licht.

De vogels zijn uitgebroed dus het kon. We vonden menig verlaten nestje. Inge ging de handzaag halen voor het zware rhodo-werk. Ik ging verder met de varens en haalde dode takken uit de zwarte bamboe.

IMG_8132Al starend naar ons werk kwam van ‘t een ‘t ander. We namen alles kritisch in ons op. Naar boven starend, naar de sparren die zeer onder de droogte hebben geleden, zag ik ineens het blootgekomen eekhoornnest waarin Fiep indertijd haar jongen had geworpen. Onze huidige eekhoorn maakt er ook nog gebruik van om te schuilen. Niet als werpnest. Het enige wat nog moet gebeuren is een rozenboog zoeken om steun te geven aan de meterslange kamperfoelieslierten die bedwelmend geuren. Zonde om weg te knippen. We benne erg zuunig op alles wat kleurt en geurt.

 

†Daantje en Daan

DaantjeStippelVeelbelovende Daantje met Stippel op de stok. Daantje met de hoge blanke benen, zijn kuikentijd maar net ontgroeid en nog niet helemaal volwassen. Alles aan hem was beschaafd en sierlijk, tot en met zijn melodieuze gekukel. Hij was enorm vertrouwelijk geworden, ging op mijn voeten staan, klom op schoot en kwam soms op m’n schouder zitten om in mijn oorbellen te pikken.

GroteDaanDaan de meer volwassen haan die Daantjes plaats inneemt. Aan alles kun je merken dat hij al bijna man is. Hij is groter en sterker, hoffelijker naar zijn hennen, snel aan zijn nieuwe omgeving gewend, ook aan mij. Bij Daantje had ik geen enkele vrees dat hij mij ooit zou aanvallen. Bij Daan weet ik het nog niet. Houd maar een bezem of riek in de ren, zei de fokker, zodat je hem meteen een opdoffer kunt verkopen als hij vervelend doet. We zullen wel zien. Ik zal het onthouden.

Ze leren snel

klimmen2
–Na 1 dag gaven ze met z’n allen duidelijk aan dat ze ook het holletje onder het kippenhok als leefruimte wilden hebben. De provisorische rekjes weggehaald.
klimoefening
–Zondagmorgen in het zonnetje stonden ze met z’n vijven te dringen voor het deurtje dat toegang geeft tot de niet-overdekte ren. En maar duwen, en maar trekken. De verdere zondag hebben ze zich daar vermaakt met jonge frambozenblaadjes pikken. Omdat dit rennetje in de regen ligt zaten er vele wormpjes in de grond.
5opstok
–Elke dag ondernemender. Ik had oud eikenhout neergelegd en gezet. Klimmen werd een avontuur op zich. Het hout zit vol insecten. Ze gingen tekeer als spechten.

Het blijken vertrouwelijke kipjes die onbevangen komen aanhollen om gretig uit mijn hand te eten. Maakt niet uit of het vlokreeftjes zijn (schijnt voor een kip het summum van lekkerheid) of een stronkje broccoli dat ik halfzacht had gekookt. Het roosje dat ik op de grond had gelegd raakten ze niet aan. Maar toen ik het tussen mijn vingers nam pikte het hele groepje het weg als de grootste lekkernij.

–De meest lichtgekleurde is het haantje, maar als je goed kijkt kun je Stippel onderscheiden. Hij is iets donkerder dan de haan, maar lichter dan de hennetjes. We houden hem/haar in de smiezen. Het lijkt of er een zweempje grijs op zijn witte voorbenen komt. Mag ik echt hopen want het is nu al de aanhankelijkste van allemaal.

–Ze groeien als kool, zijn levendig en lijken zich te vermaken. De kleine Puck weert zich dapper. Bij de buren ging onverwacht de rumoerige bosmaaier aan. De kipjes schrokken zich te pletter en vluchtten hals-over-kop naar het holletje onder hun hok. De herrie was kennelijk zo bedreigend dat ik later het haantje en Stippel terugvond onder het hok, terwijl de drie donkere hennen in het slaaphok waren weggekropen, op het stro in wat ooit hun leghok zal worden.

–Ze schrikken ook nog behoorlijk van het geblaf bij de buren, terwijl Yoeko uit jaloersheid ook nog een keel kan opzetten. Toch beginnen ze hem al te kennen. Ik bind hem voorlopig vast aan een boom en laat hem daar toekijken wat ik met de kipjes doe. Als hij rustig is gebleven krijgt hij ook iets lekkers.

Geknipt

gekniptMaandag is de rustigste dag; heb ik alle tijd, zei Aniel. Ik kende heg nog steg in Almere, ging op de gok met de Yoek op de achterbank en parkeerde op het gevoel. Liep in de richting waarvan ik dacht dat hij goed was, maar staande tussen de EKO-winkel en Blokker nam ik mijn foon om de route te zoeken. Ik hoorde mijn naam, keek op, en zag de big smile van Aniel die ook uit de parkeergarage was gekomen. Hij gidste me naar zijn nieuwe Aveda werkplek waar hij zich als vis in het water voelt.
Zowel Inge als Annalie waren graag meegegaan, maar omdat 12 uur een mooi zonnig tijdstip was vond ik het een mooie rit om op m’n eentje te maken. Achteraf prima want ik werd na het knippen gestrikt voor een ‘interview’ en kwam pas om half vier thuis.