Vorige vrijdag naar de uitvoering geweest van ‘A universal sorrow’ door de Nederlandse Bachvereniging. Ik moest mezelf hiervoor scheiden van mijn man; er een verdraaid gezellig diner voor laten schieten dat hij op z’n eentje bezocht; me door de striemende regen naar de Geertekerk begeven waar je in de wijde omtrek niet kunt parkeren, nog een kwartier voor de gesloten kerkdeur staan watertrappelen, maar toen begon er een feest van Purcell, Byrd, Tavener, Buxterhude, vader en zonen Bach onder leiding van de altijd (te) bescheiden Jos van Veldhoven die deze avond werkelijk in zijn vingers had. Het aanvankelijk lauwe publiek (veel plaatsen bezet door werknemers van sponsoren) ging uiteindelijk ook uit zijn dak toen liefhebbers – terecht! – aan een staande ovatie begonnen.
Zondag ontdekte ik op het onvolprezen concerthuis van radio4 dat A Universal Sorrow daar nog ±90 dagen te beluisteren valt. Aanbevolen!
A Universal Sorrow is opgenomen in Maastricht, wat niet terzake doet. Ik speelde de opnames in het weekend een paar keer af. Toen deed zich weer het merkwaardige voor (maar zo merkwaardig is dit niet) dat muziek steeds mooier wordt naarmate je hem vaker hoort. Verrassing maakt plaats voor herkenning, dat moet het zijn.
Zondagavond bleek ik totaal verslingerd aan de Universal Sorrow waarvan ik ook het tekstboekje nog heb en de uitvoerenden weet: Marjon Strijk sopraan, Barnabás Hegyi alt, Immo Schröder tenor, Matthew Baker bas. Ik smeekte een vriend die uiterst rap is in het pakken en bewerken van computergeluid dit concert voor mij als MP3 in een bestand te zetten en nu kan ik het ook na 90 dagen nog draaien.
