Het laatste klusje

Het balkon is nagenoeg klaar. De loodgieter is gisteren inspectie komen doen. En méér dan dat
Uit kostenoverweging had ik besloten de afdeklaag niet meer te laten betegelen omdat het balkon alleen wordt gebruikt om andere goten schoon te houden en blad en naalden weg te vegen. Om de afdeklaag niet te beschadigen zouden we op strategische plekken enige rubbertegels leggen. De dakdekkers zeiden: die haalt u toch zelf? Maar bij Praxis en aanverwante zaken hadden ze alleen kleine, terwijl ik tegels van een vierkante meter wilde die ik met Inge makkelijk kan verslepen naar plekken waar we willen werken.

Via internet besteld. Ze werden bezorgd in een vrachtwagen die bomen en hek dreigde te vernielen als hij het pad opreed. Maar de hydraulische steekkar zakte weg in het grind. De chauffeur dropte de pallet zowat aan de straat en vertrok. Ik dacht luchthartig: ik heb de hele middag om die rubbertegels 1 voor 1 naar het huis te dragen en sneed de plastic verpakking open. Mooi dat versjouwen niet ging want te zwaar en onhandig. Auto strak tegen de uitnodigende stapel geparkeerd om de tegels uit het zich te krijgen. Voorbijgangers zouden eens op foute gedachten kunnen komen.

Om half vijf kwam de loodgieter. Ik schaamde me rot omdat ik die tegels niet via hem had besteld. We stonden samen naar de stapel te kijken en hij moest om mijn schaamte lachen. Hij zei: ik leg ze wel even bij het huis. Hij liep tien keer heen en weer en vroeg of ik thee wilde zetten. We kletsten een uur over zijn koi’s, honden en papegaai. Toen hij wegging zei hij: Als ik nou vrijdag de laatste klusjes doe, en ik breng Karel mee, dan sjouwen wij die tegels wel even naar boven.

Overdaad

IMG_8025Vorst of niet, ze zijn in de mood. Eitje 38 is gelegd sinds 15 januari. Ik heb er al 12 weggegeven omdat ik niet alles behappen kan. Kakelvers. Ik snap nu waar het woord vandaan komt. Telkens als er een eitje is gelegd kukelt de haan en kakelen alle kippen.

Blaffende kip?

Dat vogels prima kunnen imiteren weten we, maar dat een ruziënde kip staat te blaffen vond ik verbijsterend. Yoeko liep stil naast me, toen ik zijn onmiskenbaar boze blaf op drie meter afstand voor me hoorde. Hij keek er ook vreemd van op: Stippel stond wijdbeens en dreigend tegen haar opponente te keffen. Iemand van de kippenclub dacht dat ze had gehoest, maar ze maakt niet de indruk verkouden te zijn. Al moet ik meteen bekennen dat ik niet weet hoe een verkouden kip er uit ziet.

Nee!

In principe is de zondag me heilig. Heb die dag nodig om mijn eigen rommels op te ruimen, kattebak en kippenhok te verschonen, vuilniszakken naar de kliko te brengen, de hond te borstelen, rekeningen te betalen en meer van dit ongerief.

H. weet dit maar belde met een beklagenswaardige griepstem of ik hem zondag wilde vervangen op een concert in Amsterdam. Hij had I. namelijk uitgenodigd maar kon in zijn conditie onmogelijk gaan. Hij bood aan om in mijn huis op de hond te komen passen. H. is altijd erg attent voor mij dus ik had het hart niet om ‘nee’ te zeegen maar dacht: ojee, dan moet ik ook nog mijn kamers opruimen!

Nu had ik twee dagen eerder I. gesproken die hem ook geen teleurstelling wilde bezorgen. Maar ze zag wel op tegen een treinretour Groningen – Amsterdam voor een paar uur. Toen ik haar vanmorgen belde of ze met mij genoegen wilde nemen in plaats van met H. riep ze meteen: Nee, dat doe ik niet. Leuk om je te zien, maar dan wil ik ook twee uur kletsen in plaats van stil te zitten luisteren.

We spraken af elkaar te ontmoeten als ze toevallig in de buurt zou zijn. Andere gegadigden gebeld maar M. had een familiedag en L. zit in Zuid Limburg in een huurhuis. Teruggekoppeld naar H. en verslag gedaan. Nu moet hij zelf aan ‘t werk om liefhebbers te vinden.

Balkon

Ben op zoek naar een centraal verwarmd overdekt bos om te wandelen. Iemand een tip? Wat heb ik een hekel aan die snijdende kou. De afgelopen dagen regelmatig op het balkon gestaan waar de mannen bezig waren. Allemachtig, het was geen pretje. Maar ze hadden liever koude dan zon, vooral bij het lassen.

Er moeten nog een paar dingen worden afgewerkt en daarna zwaai ik ze met liefde uit. De ene werkman is de andere niet, maar deze twee dakdekkers waren top. Ze werkten bewonderenswaardig ordelijk. Donderdagmorgen vloog de oude dakbedekking – die ze lukraak in stukken over de balustrade gooiden – je om de oren, en was het pad naar de trap onbegaanbaar door alles wat er lag en wat je op je kop gegooid kon krijgen. Een uur later, voordat ze aan de afwerking begonnen, was alles brandschoon opgeruimd.

Ze begonnen ook niet aan de wederopbouw voordat ze alle benodigde gereedschap eerst naar het balkon hadden gebracht. Het tijdrovende ‘even materiaal uit de auto halen’ was er bij deze mannen niet bij. Ze gebruikten hun kop en konden hierdoor geconcentreerd aan het werk blijven. Zodra ze een machine of gasfles niet meer nodig hadden, werden deze meteen naar de auto gebracht. Dit heb ik bij het herstel van het kamertje wel anders gezien! Tjeetje wat een chaos was dat soms.

Behalve dat het niet meer mag gaan lekken, is het warmteverlies in de keuken drastisch verminderd. De thermostaat kan een hele graad lager nu ze een dubbelwandige ontluchtingskoker hebben geplaatst. De isolatie stopt ook niet meer bij de goten maar loopt door tot aan de randen. Scheelt dikke slokken op een borrel. ‘Als je hier lang genoeg blijft, verdien je een hele hoop terug’, zei een van de mannen. Hij fluisterde me ook in dat ik zelf rubbertegels moest gaan kopen. Dat die dingen niks wegen en makkelijk in mijn auto passen. Volgende week samen met Inge naar de Hornbach. En een straatbezem kopen van 45 cm breed die ik van hen mocht lenen en die ik zeer zal missen.