Het ergste achter de rug

Na de hangerige dagen voel ik me energieker. Gistermiddag gehaktballetjes voor mezelf staan maken van een pakje ingevroren runder. De kipjes hadden zo hun best gedaan dat ik er drie verse kleine eitjes doorheen heb gekneed. Met de hand. Ballen door paneermeel gehaald. Om 3 uur op zacht vuur gezet, om 4 uur eentje met Yoeko gedeeld om te proeven, en ze ‘s-avonds opgewarmd. We vonden ze heerlijk.
De drie dikke ‘eigen oogst’ appels (boom in pot van Annalie) geschild en gesnipperd, opgezet met een kaneelstok, venkelzaadjes en een scheut gembersiroop. Whaw!
Ik reageer wat pijn betreft heel goed op paracetamol.

Niet verkeerd dat uitgerekend nu mijn redactie/opmaakwerk begint. Twee uur zitten, afgewisseld met een uur beweging. Kippenhok grondig schoongemaakt. Hoe het er tussen paste en hoe het er is gekomen weet ik niet, maar onder een zitrooster lag notabene een ei. Zeker uit een kontje gerold toen het legnest langdurig bezet werd gehouden door een ander. Waarschijnlijk heeft Daan zijn best gedaan om het verdwaalde ei naar een betere plek te transporteren, want er was in gepikt. Niet door-en-door want de schaal was beschadigd maar het vlies was nog heel. Ik heb het aan Yoeko gegeven. Van een eigen-kipjes-ei is hij idolaat. Als ik een vers ei even op tafel stal jat het weg waar ik bij sta. Of hij legt zijn kop op tafel en likt het eitje af.

Het eerste ei van 40 gram is vandaag gelegd. Dit is de gemiddelde maat voor mijn Amrock krielen. Er zit ineens weer productie in. De laatste vier dagen, met vrij veel zwaarbewolkte uren en veel afgestoten veertjes (de rui lijkt te beginnen), hebben ze weer zeven stuks gelegd alsof het hoogzomer is. Oke, ze krijgen goed voer, elke dag een appeltje en wat blaadjes sla omdat ze geen gras kunnen eten, een handje snoepgraan voordat ze gaan slapen en tegen lunchtijd een restje geprakte zoete aardappel waarvoor ze een moord doen.
Het kleine hokje is alleen om in te pitten en eitjes te leggen. Verder lopen ze buiten. Op de twee geschakelde rennen (wat een vondst blijkt te zijn) liggen afdekzeilen tegen regen, eikenblad, eikels, en trekvogelpoep. De grond slaat niet dicht. Een deel van hun voer strooi ik op de grond waardoor ze uren vertier met scharrelen hebben. Zo blijven ze goed in beweging en houden ze zich warm. Dat denk ik tenminste, maar ik moet ze in de buitenlucht de winter nog door zien te krijgen.

De rommel in huis is nog niet minder maar ik trek me er niet zoveel meer van aan. Vast een teken van mijn verbeterde weerstand. De muren drogen tergend langzaam en het drogen forceren door harder stoken is geen goede manier. Het duurt dus nog even voordat er kan worden afgewerkt, maar voorlopig ben ik toch een paar weken zoet met bureauwerk.

Weekoverzicht

Zo’n klein gordelroosje, en dan zoveel last. Ik voel mijn grenzen en houd rust. Zaterdag geen hondenwandeling gedaan en vandaag ga ik niet mee naar het concert, hoe jammer ook.

Eindelijk tijd genomen om de Miele-man te bellen omdat de afwasmachine weer kuren had. Hij zei: Veertien jaar oud? Maar dan begint hij juist lekker te lopen! We halen hem samen wel even uit elkaar. Gaat u er maar bij zitten. Kannie zei ik, want ik spreek u via een draadje. Wat is uw mobiele nummer? Ik bel terug, riep hij monter.
De zeef was pas gereinigd maar de pomp bleek stroef te lopen. Geen wonder!, riep hij uit, toen ik vertelde dat ik mijn vaat heet afgespoeld in de machine zet. O jee, zei hij, het vet van borden en pannen is nou net het smeersel voor de pomp! Die is droog als gort geworden. Alleen de resten van de borden halen en, als u per se wilt spoelen, moet u dit in de machine doen. Ziezo, zei hij. Ik wens u een prettig weekend nu ik u voorrijdkosten en een dure monteur heb bespaard.

De chaos is compleet met alles wat hier door de ongewilde verbouwing overhoop is gehaald. Mijn hemel wat kom ik niet tegen! Een uitdragerij is er niks bij. Serviezen en kristal van oma’s. Alles uit de tijd van de pronk. Het staat zelfs in de bovenkasten op de slaapkamer. Jaren terug heb ik het wel eens gebruikt, maar dan stonden we de volgende dag uren af te wassen. De goudgerande borden en glazen op hoge poten kunnen niet tegen de afwasmachine. Ik heb in zoverre nog binding met dit spul omdat ik er als kind van heb gegeten als ik bij de oma’s logeerde. Het kind in mij moet volwassen worden en afscheid nemen. Als je mij vraagt wat ik leuker vind: mijn kippen of servies en kristal, dan kunnen jullie het antwoord wel raden.

De kipjes beginnen geleidelijk veren te verliezen maar leggen nog steeds. 7 Eitjes deze week. Vandaag kwam het allerdikste: 39 gram. 40 is de volwassen krielmaat. Heb niet kunnen achterhalen of het van Mo of van Stippel kwam. Puk en Kat begonnen met 22 gram en zitten nu rond de 33. In totaal heb ik 129 eieren gehad. Jawel, ik houd een boekhouding bij.

Boophus, een van de zaterdagse wandelhonden heeft een soort toeval gehad. Er wordt nog uitgezocht wat precies. Gaat me aan het hart want deze goedmoedige labrador heeft hier vaak gelogeerd. Het is de enige hond waarmee Yoeko op één kussen slaapt en met wie hij zijn bot wil delen. Om de beurt een tijdje knagen en dan weer aan de ander geven. Omdat we al zeven jaar samen lopen, verliezen we wel eens uit het oog dat onze honden sneller bejaard worden dan wij.

Hindernissen en wol

De gordelroosplek heeft zich niet uitgebreid. Dit pleit – vermoed ik – voor mijn conditie. Krijg steeds meer respekt voor Inge die grote plakkaten had van oksel tot navel en wekenlang zware pijnklachten hield. Toch bleef ze komen. Mijn piepkleine plekje geeft vooral een soms pijnlijk stijve nek, maar een zijden sjaaltje helpt beter dan een smeersel. Ik word ‘s-nachts een paar keer wakker en weet dan meteen: niet krabben!

Feest vrijdag goed volgehouden ook al was het mijn eerste grote partij zonder JW. Pijnlijke eenzaamheid, maar het gezelschap was aangenaam. Ik trof een echtpaar aan tafel met een pup op komst. Voldoende gesprekstof omdat ze ook veel van kippen wisten. Grote verrassing: het waren rokers. Tussen de gangen door slopen we even de straat op in de bijna zwoele avond. Ook dat schiep een band.

Op het laatste moment tot reizen per trein besloten. Goede keuze want Utrecht was overvol vanwege het uitreiken van de gouden kalveren. Mede-feestgangers vertelden dat de route was omgelegd en dat er amper een plek te vinden was. Mijn loopje naar het station was dan ook een stuk korter dan zij hadden te gaan.

Kennen jullie die nylonkousen met elastiek? Daarmee kreeg ik ruzie. Omdat mijn kamer nog steeds geblokkeerd staat door meubilair uit andere vertrekken, kon ik niet makkelijk in mijn kasten. Toen ik die nylons aantrok wist ik al dat ze rampspoed gingen geven, maar ik had geen moed de boel te verbouwen. Op hoop van zegen dan maar.

De rechter kous slobberde al naar beneden nog voordat ik het feest had bereikt. Ik droeg hoge laarzen en propte midden op straat de zakkerd tussen de rand. Nu moest ik er alleen nog voor waken dat mijn rok niet zou opwippen. Eén grijsgekousde knie en één blote leek me zelfs voor mijn doen idioot.

Een tweede vreselijk iets betrof mijn keurige jurkje. Het kwam uit de overstroomde kamer, en, hoewel ik het dagen had laten luchten bleef het naar mijn idee muf ruiken. Ik besloot er een waasje parfum op te spuiten uit een fles die nog van mijn moeder was geweest. Laat ik je zeggen: Dior verschraalt absoluut niet! Ik schrok me wezenloos. Ik, die zwaar geparfumeerde dames verafschuw, ging op stap als indringende geurvlag wat ook niet in drie woorden viel te verklaren. Ik besloot me niet te schamen en, warme avond of niet, de wollen omslagdoek maar om me heen te trekken. Alsof dit hielp!

Het enige goede waar parfum nog voor kan dienen, is ter vervanging van mottenballen of strips die zo specifiek zuinig ruiken. Motten hebben een pesthekel aan elke sterke lucht, leerde ik in India. Om kashmier (of andere wollen) kledingstukken te beschermen is het eleganter om aangenamere geuren te gebruiken. Men neme simpelweg een inlegkruisje, sprietst dit vol geur en legt het tussen de sjaals of truien.

Nu ik toch huishoudelijk ben: wassen doe je deze tere wolsoorten nooit met zeep. Je spoelt ze, zonder wrijven of wringen, voorzichtig uit in lauw water met een royale scheut gezeefd citroensap. Citroen ontvet; werkt als het ware als biotex maar houdt door het zuur de wolvezels zacht, terwijl alle zepen basisch zijn. Buiten drogen in de wind en niet bij de verwarming.

Voor de bijl

Ontstoken muggenbulten in mijn nek (?), een idioot stijve nek (door alle ramen open om het huis te drogen?), lamlendige verkoudheid met hoofdpijn vorige week (allergie door vocht en schimmels?) kwam alles gisteravond samen in één onontkoombare diagnose: gordelroos. Nee, ik hoef niet naar de dokter voor verdovende smeersels en pillen. ‘t Is maar een rijksdaaldergrote plek (au!) op de rand van de haargrens achter in mijn nek, maar die moet zich natuurlijk niet uitbreiden. De bouwkermis gaat volgende week verder en binnenkort komt het tijdschrift erbij.

Vanavond begeef ik me nog gezellig naar het gouden verlovingsfeest van B&B. Ben niet meer besmettelijk. Daarna neem ik het hele weekend rust. Morgenvroeg: kippenhok open, Yoeko voeren, loopje met hem door de tuin, buitendeur op slot en weer terug in bed. Geen hondenmeidenwandeling. Volgende week gaat de hectiek per slot weer verder. 

G, vriend met zorgen die gistermiddag kop thee kwam halen, gaf ik een doosje eitjes mee. De kipjes hebben zich niet van de wijs laten brengen door de nieuwe haan, voeren nog steeds een ‘blijf van mijn lijf’-tactiek maar blijven leggen, ook al korten de dagen. G. belde vanmorgen om kwart over acht. Hij weet dat ik om 8 uur de kippen buiten laat. ‘Als ik die eitjes zacht wil hebben, hoe lang moet ik ze dan koken?’. Toen ik de telefoon hoorde dacht ik eerst: oh nee, niet toch weer de aannemer dat hij wil komen. Vandaag is de hele dag van mij!

De kniehoge laarzen waar ik sinds de tekenbeet en de ruzie met Daan (kuitenpikken) dagelijks op rondslofte vannacht vochtig op spanners gezet en vanmorgen glimmend opgepoetst. Kwaliteitje hoor, want ik heb ze weer geheel op sjiek gekregen. Straks de moeilijke keuze maken tussen een zijden robe die de hals onbedekt laat en mijn donkerrode gordelroos van verre zichtbaar; of een warmere wollen jurk met bedekkende kraag die de hele avond langs de plek zal schuren. Volgende vraag: ga ik met de trein of in de parkeergarage? Sinds ik ooit mijn auto met ingeslagen ruiten terugvond, en een andere keer JW’s hele auto uit de parkeer was gestolen ben ik daar niet dol op. Heb gelukkig nog uren om mijn keuze te maken.

Kribbig

De eerste dag dat ik kribbig ben. Het houdt niet op. Ik mag niet klagen want ik wordt goed verzorgd. De aannemer houdt er de vaart in. Gisteren de stukadoor. Niet onaardig en hij deed zijn best er geen grote troep van te maken, wat ten dele lukte. Toen hij vertrokken was en ik opgelucht naar boven klom om op mijn gemak in de badkamer naar de wc te gaan hoorde ik alweer voeten op de trap. Sjips!

Aannemer kwam met de stukadoor terug om diens werk te inspecteren en te zien hoe die het had achtergelaten. Hij maande me achter het behang aan te gaan, waar ik een deel van de middag succesvol mee bezig ben geweest. Ik stuurde hem om vijf uur een mailtje met fabrikaat, soort en kleur. Om middernacht had ik een mail terug dat hij ASAP de behanger/schilder zou komen voorstellen.

Om half negen vanmorgen liep ik trappen en stoepen te vegen want we slippen weg over de gladde grote dennennaalden die bij bossen zijn gevallen. Roept me iemand vrolijk toe. Tsss. Het was de glazenwasser die als geroepen kwam om de hoge goten schoon te maken, maar hier had ik dus niet op gerekend. Uur later kwam Inge, die popelde om weer de vliering op te gaan. Nog meer chaos naar beneden halen? Ja, en meteen al die spullen boven brengen die je nog wil bewaren, maar niet meer hier wilt hebben staan. Het ging mij te snel en ik weigerde gelukkig. Want nog geen half uur later kwamen aannemer en behanger samen binnen om de boel op te meten. Dat duurde ook weer een uurtje.

Om drie uur dacht ik: En nu iedereen mijn hut uit! Buitendeur op slot. Ik wil geen hond meer zien. Mijn volgende afspraak komt morgenmiddag. Tot dan toe wordt het Plaats Rust!. Ben even later toch weer op de keukentrap geklommen om alle niet dierbare tinnen en bronzen familietrofeeën van planken en richels te halen die naar de vliering moeten. Het heeft hier altijd veel te vol gestaan. Ik wil voorlopig alleen nog dingen in de kamer die ik samen met JW heb gekocht, die ik erg mooi vindt, of waaraan ik bijzonder gehecht ben. De rest zoeken de jongens maar uit als ik dood ben of moet verhuizen.