Het ei van Katje

Sinds gistermiddag lijkt Stippel broeds. Dit is uitzonderlijk voor Amrockjes die voor de leg zijn gefokt. Broedsheid is er uitgeweekt. Telkens als ik in het leghok gluurde, lag daar Stippel uitgespreid als een dikke kloek, niet bereid haar plek te verlaten. Ziek misschien? Ik dacht het niet. Gisteravond bij het sluiten van het hok: Stippel in dezelfde kloeke houding, niet bereid zich te laten verjagen. Ze pikte mijn handen eraf.
Op het onvolprezen kippenforum mijn licht opgestoken. Apart hokje (zonder bodemdedekking) blijkt niet altijd afdoende. Snelste manier is haar opsluiten in een draadkooi zonder zinken bodemplaat en haar onder een overkapping met voer en water weghangen. Dan weten jullie dit maar.
Weghangen ja, want de bedoeling is om kontje en borst ASAP (as soon as possible) te laten afkoelen in de buitenlucht. Ach soo! Nu had ik nog een kleine hondenbench waarin konijnenteckeltje Bauke zijn dagen sleet als hij aan hernia leed; later gebruikt om twee Birmanen tegelijk naar de dierenarts te sjouwen. Wie iets bewaart, die heeft wat. Gisteravond tevoorschijn gehaald, en danig de pest in. Volgend voorjaar mag ze, voor mijn part. Maar dit is geen seizoen om nog kuikens op te fokken.

Omdat mijn auto om 8:45 in de garage moest zijn, had ik geen tijd om me zorgen te maken. Was ook onnodig geweest, want dame Stippel barstte van de honger en verliet zonder mijn leiding het legnest. Ze had zitten broeden op twee kalkeieren en twee krieleitjes die niet van haar waren. Ik had op het forum gezien dat je kalkeieren kunt weghalen zodra de kippen hebben begrepen waar ze moeten leggen. Ik haalde alles eruit.

Toen ik terugkwam van de garage had Stippel het legnest weer geclaimd en ze lag daar als kloek te broeden… op niks. O jee! Zolang zij de plek blokkeert kunnen de anderen niet leggen. Ik ritste het tentje open en ging zitten nadenken. Onder aan het trappetje rende Katje zenuwachtig heen en weer. Ze hipte naar binnen en werd er door Stippel weer uitgebonjourd. Had net besloten de dikke handschoenen maar aan te trekken om Stippel in de wind te hangen, of Daan greep in. Hij begaf zich met rustige waardigheid naar binnen en donderde Stippel het nest uit. Vervolgens maakte hij lokgeluidjes naar Katje, en samen schoonden zij al babbelend het legnest op, waarna hij bij haar bleef zitten. We van de kippen het waagde het hok te betreden werd vriendelijk verzocht om op te duvelen.

Katje ontsnapte af en toe, daalde het trappetje af, liep zenuwachtig door de ren. Hij kwam haar dan in alle rust weer halen, dwong niks, maar lokte haar mee naar binnen. Het hele proces duurde minstens een uur. Stippel probeerde telkens binnen te dringen en werd er meteen uitgegooid. Binnen klonken zachte tweegesprekken tussen Katje en Daan. Ik hing een appeltje op om de andere hennen, waaronder Stippel, af te leiden. Op zeker moment kwam ook Daan de ladder af, hoewel ik nog geen eitje had horen vallen. Dat gebeurde een paar minuten later. Klein bonkje en het rollen van het ei in de kale plastic ruimte. Katje schreed naar buiten of ze de queen herself geworden was en vleide zich even tegen Daan aan. Ik nam het eitje meteen mee naar de keuken. Stippel heeft ondertussen een heel uur frissen wind aan de broek gehad. Als de volgende moet leggen zal Daan het wel weer organiseren.

Los-vast

Isabel is met Ammie naar Frankrijk teruggevlogen en komt zeker nog eens aanvliegen, heeft ze gezegd. Ze weet nu hoe het moet en vind het niet eng meer. Ik heb me de dag erop gestort in een van JW’s clubjes die een uitje met dames organiseerde. Heb er mijn neus laten zien, enkele dierbaren ontmoet, maar opnieuw geconstateerd dat ik geen type ben voor dit soort small-talk-groepsgedoe. Toen iedereen zich het zoveelste glas wijn bestelde heb ik mij beschaafd en onopvallend teruggetrokken. ‘s-Middags met zoon W. en de hond het (natuur)graf bezocht. Yoeko wist feilloos de plek te vinden, zette een vlag tegen de boom, en krabde een twee meter lang spoor vanaf de boom recht naar achteren, als om ons aan te heven waar zijn baasje lag. Vervolgens ging hij in uiterste rust boven op hem liggen. Heel ontroerend. Nog een hap samen gegeten en vroeg naar bed.

Zaterdag de traditionele hondenwandeling. Liefst had ik het kippenhok geopend en was ik terug in bed gekropen, maar dit kon ik de hond niet aandoen. Eenmaal in het bos vond ik het zoals altijd heerlijk. Een vriendin had de vorige dag los-vast aangekondigd dat ze misschien zaterdag met kleinzoon een overgehouden kerstboompje van haar moeder kwam planten. Ze zou er nog over bellen. Wat mensen die niet alleen leven onmogelijk kunnen beseffen, is dat dit soort vage afspraken voor een alleenstaande ondoenlijk zijn. Vroeger nam JW de telefoon wel op, of hij liet de vriendinnen binnen als ze kwamen. Nu greep ik om half twee de telefoon om te vragen wat haar plannen waren. “Oh, ja… nee… we hebben nog niet besloten”, zei ze. Prima, zei ik, maar ik zou het graag weten want ik moet ook nog even naar Zeist. “Ga dan eerst naar Zeist, en bel me dan terug om te vragen wat wij doen.” Gehaaster dan ik wilde schoot ik op-en-neer naar Zeist. Dit soort los-vaste afspraken maak ik niet meer. Heb het te druk voor andermans ‘misschieten’.

Maandag verliep heerlijk rommelig. Ik zat met Inge onkruid tussen de tegels weg te krabben toen er een oude vriend van JW op zijn fietsje verscheen. Helemaal prima, die hoeft niks af te spreken, kijkt of ik er ben, of het uitkomt, drinkt een bakje, kletst even bij en dan gaat hij weer. Half uurtje later stak M haar neus om het kippenhok. Kijk, hier houd ik van, van die onverwacht flitsende ontmoetingen waarin een half woord genoeg is, met zwarte nagels en op modderlaarzen, lekker even zitten tijdens het werk en veel lachen. Of van mensen die wel hebben afgesproken en waarop ik me echt verheug.

Auto is netjes door zijn APK. Had maar een kleinigheidje. Banden konden er nog net mee door, maar de reserveband is onder de maat. Of ik wist dat er nu een actie is: tweede band gratis? Wist ik niet. Dan maar vervangen, met de herfst voor de deur. Tegen vier uur wordt ik weer door de verkoper opgehaald, die me vanmorgen ook thuisbracht. Die hebben momenteel minder te doen dan de monteurs, fluisterde de chef.

Half uurtje tijd

Vrijdag circusdag in Amersfoort. ‘s Morgens heeft ze eerst langdurig in bad rondgedobberd terwijl ik het kippenhok verschoonde. Vroeg de auto in want ik moest zoeken waar het was. Circus Renz. Ach hemel, heerlijke kinderpret, maar het ouderwetse circus is met al zijn glitter en glorie voorgoed ten onder gegaan. Toon Hermans treurde er al over. Ik miste de geur van zaagsel met paarden-, leeuwen- en tijdgerdrollen; ik miste de ‘Mariska’ die pirouetten draaiend van de ene paardenrug naar de volgende sprong, en de adembenemende acrobaten. Het is beter voor dier en mens, maar ik stam nog uit de tijd dat circus de hemel op aarde leek. Kijk het straatbeeld en zie hoe de glamour circuspakjes met glitters en gewaagd rokjes gemeengoed zijn geworden, vooral gedragen door minder elegante types. Maar het was leuk. Tijdens de pauze stortregende het. We besloten samen in het diepste geheim 1 grote roze suikerspin te eten. Alleen Willem mocht het weten omdat hij ook zo gek op suikerspinnen is. Zit ook in de genen, denk ik. Voor de rest: snaveltje toe en thuis meteen de mond gaan spoelen.

Zaterdagmorgen hondenmeidenwandeling. Isabel moest mee. Ze kan gelukkig enorm goed lopen want het was toch wel een uur, gedeeltelijk door regen die gladde modderplassen had gemaakt. Yoeko dik tevreden. Die konden we weer een paar uur allen op het huis laten passen. Bij toeval een trein op internet gezocht. Ja natuurlijk! Spoor in de revisie. Tussen Overvecht en Centraal geen treinverkeer mogelijk. Toch met de auto naar de stad? Gekkenwerk op zaterdag. We waren vroeg en namen een trein, in afwachting hoe we in Utrecht zouden komen. De reis viel mee, we hadden tijd genoeg om door de bomvolle stad te flaneren. Honger? vroeg ik op zeker moment. Neuje… zei ze, maar die grote zak friet met die lekkere mayo, toen we langs de Steenweg liepen. Sttt… zei ze er meteen achteraan, tegen niemand vertellen hoor! Bankje gezocht om rustig van onze zonden te genieten. Zuchtend van genot in het zonnetje het straatbeeld bekeken. Voor mij is friet ook de pest. Vervolgens naar ‘t Hoogt, waar om 13 uur de film begon. We waren er ruim op tijd. ‘Heb jij ook zo’n dorst gekregen van die friet?’, fluisterde ze. Ik knikte. Ze bestelde appelsap.

Oke, na anderhalf uur de bioscoop weer uit. Leuke film. Oma, zei ze, op de terugweg komen we langs het pierementmuseum en jij had de museumkaarten toch meegenomen? Dat had ik, voor je wist maar nooit. Ze gidste me overal doorheen want ze is er al enige malen geweest. We moesten ook naar boven om een muziekje te knippen, en naar de winkel waar we iets voor Jasper zochten maar niks konden vinden. Op weg naar het station bij V&D binnen om popcorn te zoeken voor Wouter. Hadden ze niet. De pizza’s bekeken maar niet goed bevonden als avondeten. Richting station misschien bij een van de vreetkramen? Toen werd omgeroepen dat de trein naar Weesp zou stoppen op Overvecht, waarna we aldaar een pendel richting Amersfoort konden nemen. Op naar spoor 1 waar een trein naar Den Haag ons wachtte. Huh? Weesp hadden ze toch omgeroepen?.

Kort en goed, het was dagenlang genieten. Maar nog even geen tijd om te bloggen want dadelijk komen W+V+W+J+A en ik heb nog wel e.e.a. op te ruimen voordat we met 7 aan tafel kunnen. We halen chinees, dat dat scheelt vele slokken op de borrels. Ik vrees dat de vaatwasser het heeft begeven, maar nog geen tijd gehad ernaar te kijken. Dat dan weer wel. Er zijn ergere dingen!

Telepatisch?

Het leven is verdorie niet warm meer, en evenmin droog. Maar de verwarming aanzetten is toch mijn eer te na. De weerberichten zien er ook niet leuk uit voor de komende week. Jammer, want ik hoorde vanmiddag dat als Mozes niet naar de berg komt, de berg graag naar hem afdaalt. Volkomen vreemde beeldspraak voor Isabel die voor het eerst met een ‘begeleide’ vlucht hier naartoe reist. Ammie volgt enige dagen later en dan gaan ze samen weer terug. Mooi geregeld.

Op station meer geld op m’n NS-kortingskaart laten zetten, en de medereizigerskaart aangemeld. Ingewikkelder kunnen we het niet maken. Waar is de tijd gebleven dat je aan een loket om een kaartje kon vragen en info over het perron van vertrek? En wat Utrecht betreft: hoe op betreffend perron te komen?
We zullen wel zien. Als je per auto exact op tijd moet zijn om iemand van een vliegtuig te halen wordt het ook wanhopig plannen. Eén flinke stortbui onderweg, één aanrijding of slippartij vóór je, en je bent maar zo een dik uur langer onderweg. Ik ben vrij om te kiezen. En Ies vindt de trein veel leuker, zei ze.

Voor het eerst drie eitjes tegelijk: 22, 26 en 32 gram. Het rekje raakt aardig gevuld. Leuk voor Isabel en haar twee kleine neefjes die ook een dag komen. Telepathische kipjes die hebben verstaan dat ze deze week dóór moeten drukken? Ik heb ze natuurlijk verteld dat er kleinkinderen komen die nog nooit kleine eitjes hebben geproefd. Dat wordt dus sparen want met de papsen en mamsen erbij, en voor de Yoek ook een eitje, hebben we er toch minimaal acht nodig. En ik wil zelf de komende dagen ook een eitje tussen de bam want daaraan ben ik verknocht geraakt.

Verveelt het al?

Overbodige mededeling: het giet weer pijpenstelen en straks gaat het waaien ook. Vroeg op de dag was er nog een beetje zon. Ik wist niets heerlijkers te bedenken dan mijn stoep te vegen. Yoeko zeurt om me heen dat hij wil wandelen, maar mij is het te nat.

Gisteren geweldige rode bieten gekookt door één laurierblad, twee stokjes pijpkaneel en drie kruidnagels mee te koken. ‘t Is geloof ik een Belgisch recept, maar overheerlijk, ook in combinatie met blokjes appel.

Kipjes zorgen niet meer voor mijn lunch, maar voor het avondeten. Gisteren om 13 uur niks, maar om 5 en 7 uur alsnog verrassingen in het kot. Hoogste tijd om de transparante tent-grondzeilen van de Aldi te vermaken tot afdekzeilen voor over de ren, zodat ze meer droge loopruimte krijgen.

Zuchtend alle post bijeengegrabbeld van de laatste 10 dagen. In de bus lag mijn nieuwe visa card. De oude had ik laten blokkeren. Dat geeft nog oponthoud en gedoe bij Paypal die (terecht!) wil controleren of alles wel deugt. Ze maken 1,5 euro’tje naar me over, en ook naar mijn gekoppelde bankrekening. Dat duurt een paar dagen met het weekend ertussen. Maar dan is alles weer als vanouds.

Hoofdschuddend m’n huis rondgekeken nu er buiten niet te werken valt, naar al die stapels en bergen die er nu maanden liggen. In afwachting van mensen die zouden halen of komen kijken of er nog iets leuks tussen zit. Zodra I. van gordelroos is genezen – wat best nog wel even kan duren – gaan we er met de bezem doorheen.

Kipjes zojuist valselijk beschuldigd: om 14 uur waren er twee eitjes klaar ondanks de regen. Resp van 23 en 25 gram. Zo aandoenlijk klein, zo zonder gevaar mijn cholesterol op te stuwen. In 19 dagen hebben ze 27 eitjes gelegd. De zwaarste woog 33 gram, de lichtste 21. Het opgewonden barensweeën-ritueel lijkt ook voorbij. Geen bloedveegjes meer op de schaal. Ze lijken de eitjes er nu tussen neus en lippen uit te floepen, als ik het zo mag zeggen.

Het enige wat ik nog steeds merk als ik het hok ‘s-morgens openzet en Daan staat te trappelen om te wippen, is dat de kipjes die hem anders met vreugde terwille zijn, hem van zich afsnauwen als ze een ei moeten leggen: Ja hallo zeg, kan je ff wachten want er zit een ei in me gaatje! Daan verstaat kippentaal en zoekt een ander. Het is geen gelukkig uur, want ze willen allemaal eerst graag eten. Daarna bieden ze zich van harte aan. Soms maken ze zelfs ruzie wie of er mag.

Daan is een gelukkig aanwinst geweest. De hennen hebben hem graag. Hij hoeft maar even te lokken of er komt er wel een. Als ze meewerken, wat ze vijzel altijd doen – en zo niet dan laat hij ze lopen, hoeft hij ze niet met zijn scherpe klauwen op hun plaats te houden. Ze lopen geen schrammetje op. Het liefst heeft hij Puk. Als zij plat op de grond ligt met zijn volle gewicht bovenop zich, wordt ze net een uitgedijd plakje. Ze lokt hem tegenwoordig mee naar een kuiltje om lekker klem te kunnen liggen, dan hoeft hij haar niet vast te houden. Wie niet groot is moet wel slim zijn!

Had ik het toch weer over de kippen. Verveelt het al?