Zon

Iwan de Grote zoals we hem vaak plagend in jonge jaren hadden genoemd, vertrok op indrukwekkende wijze uit mijn en ieders leven. De plechtigheid was al indrukwekkend vanwege het ontbreken van gezwollen woorden en snottermuziek. Na afloop schemerde het al. Het grote raam van de aula, dat uitziet op een lang, door bomen geflankeerd pad, werd geopend en de kist werd door 6 dragers naar buiten getild en geschouderd. Daarna schuifelde de lichtgekleurde kist stap voor stap het hele pad af, de diepe diepe duisternis in.

Het was een gedenkwaardige dag. Ik had een uur tevoren acunaadjes in mijn vel gehad om te stoppen met roken. Of ze helpen valt nog te bezien maar het schoot telkens door mijn gedachten dat ik stopte op de dag dat Iwan werd weggedragen. Dat het dus zonde was om te falen. Alsof dit er iets mee te maken had. Helemaal niet ene biet, behalve dat het een aardig ijkpunt kon zijn.

Mijn dag kon trouwens al niet stuk, want wie had kunnen verwachten dat ik diezelfde morgen een ijskoud eitje in het leghok zou vinden. Ongelukje? Toevalligheidje? Hoe dan ook na een winterstop van exact zes weken. Oke, dit was dus donderdag.

Vandaag is er eindelijk zon! Wat een heerlijkheid na bijna 14 dagen onafgebroken wind en regen. Om half negen stond ik een dikke laag ijs van de auto te krabben en om 9 uur liep ik met de hond door de bossen van Austerlitz, waar de heide wit zag van rijp, de zon door de nevel priemde en al warmte gaf. Vijf kwartier gelopen terwijl er horden ganzen en eenden kwetterend overtrokken.

Bij thuiskomst bleek er opnieuw een eitje in het stro te liggen. Het eerste heb ik gistermiddag gebakken; de dooier met gesloten ogen op mijn tong laten smelten. Het smaakte naar ei uit mijn jeugd, zoals eieren hoorden te smaken voordat de massaproductie werd ingevoerd. Gekochte eieren hebben nauwelijks smaak, of is de specifieke eismaak weggefokt zoals ze ook het bitter uit de spruiten halen? Ik heb afgelopen weken nauwelijks ei gegeten.

Kievitseieren zijn heel bijzonder van vorm. Een behoorlijk bol eitje met aan één zijde een geprononceerde punt. Het heeft een behoorlijk gat nodig om naar buiten te komen. Nu heb ik me laten vertellen (en ik heb dit ook gemerkt) dat een ei bij het leggen nog ‘flexibel’ is omdat de schaal in de eerste minuten na het leggen pas hard wordt.

Mijn twee eerste eitjes zijn langgerekter dan afgelopen zomer. De boel moet kennelijk eerst weer worden opgerekt. Gewicht ongeveer 40 gram. Mooie maat om driemaal per week te genieten. In verhouding is de dooier behoorlijk groot. En vers, dat wil je niet weten!

De oude vrienden vallen om

Na JW volgden Erno, Frank, John, Bob, Freek en gisteravond vond ik de annonce in de bus van Iwan. Het is maar goed dat ik de aanleg heb in het heden te leven want het verleden brokkelt in rap tempo weg. Veel goede herinneringen en vele foto’s blijven over om nog eens met een brede glimlach terug te denken hoe ze in de bloei van hun leven waren. JW heeft geboft dat hij geen tijd kreeg om ziek of dement te worden. De anderen waren dit allemaal wel.

Zuinigheid en vlijt

Acht jaar geleden kochten JW en ik een fleecejack van Hummel. Duur, fluweelzacht en gevoerd. Door gladde voering ook makkelijk aan te trekken over een wollen trui. Ze hielden de wind ook beter tegen. Onafscheidelijke jasjes. Ik kocht mijn rode in eerste instantie om naar de puppiecursus te gaan. Toen JW het steeds vaker inpkite moest hij van mij een donkerblauwe kopen.

Na acht jaar geven beide jasjes problemen met de rits. Heel internet afgestruind maar geen goede vervanger gevonden. De onze draag ik zomer en winter, telkens als ik de deur uitschiet voor een loopje naar de kippen, tripje met de hond, kliko’s buitenzetten en zo. Ik wil helemaal geen nieuwe jas voor deze bezigheden.

Er zat daarom weinig anders op dan bij Zijlstra Fournituren twee splijtbare ritsen te bestellen die ik er de komende tijd schots en scheef probeer in te zetten. Geen gezicht natuurlijk, maar die luierspeld waarmee ik de boel nu bij elkaar houd is ook niet van het mooiste.