De vijver knort

Alle goede voornemens ten spijt, lijd ik aan tijdsgebrek. De dagen zijn voorbij voordat ze zijn begonnen. Om half acht open ik het kipjeshok, voer ik de kips, loop ik een erfje rond met de hond. Al lopend signaleer is waar de bramen opkomen, de hulsten, de paardebloemen en brandnetels die er liefst zo snel mogelijk uit moeten.
Ik voer de hond en neem een momentje voor mezelf om de dag te beginnen met uitgeperste sinaasappels in plaats van met koffie; ook al om te overdenken en plannen wat er gebeuren moet. Op een flat wonen met huisbewaarder die lastige klusjes doet is ongetwijfeld veel makkelijker.
Het is werken voor twee, want alles wat JW vroeger deed komt erbij. Kapotte lampen, lek kruiwagenwiel, gebroken steel van de hark, winterbanden laten wisselen, belastingen invullen, het kost allemaal tijd, ook al omdat ik hier (nog) niet handig in ben.

Maar de vijver knort met zilveren bruiloftsgeluidjes. De eerste paddensnoeren zijn vanmorgen gelegd. De afgelopen avonden moest ik goed voor mijn voeten schijnen om in het donker geen padden en kikkers te vertrappen die over de bospaden komen aangezet. Kikkerbruiloft komt altijd na die van de padden. Yoeko weet onderhand dat hij ze met rust moet laten.

Daan de haan, vorig jaar nog een bedeesde kraaier, zingt nu uit volle borst. Hij stapt beretrots rond als opperbevelhebber van zijn harem en lijkt het naar zijn zin te hebben. Mijn kips leggen onwaarschijnlijk veel eitjes, gemiddeld raap ik er drie per dag. Vanaf half januari heb ik er 200 binnen. Barbara, de fokster van Yoeko, heeft er woensdag 30 meegenomen voor in de broedmachine. Lijkt veel, maar als 3/4 haantje is (wat maar zo zou kunnen) en een paar eieren niet uitkomen, dan is 30 stuks niet overdreven. Het zal mij benieuwen wat ervan komt. Erven de kuikens het overvloedige leggen van mijn kipjes over?
In ruil voor mijn eitjes bracht zij weer eieren van haar kippen mee. Grote eieren, wel te verstaan van grote kippen. Ben zo aan de 40-grams eitjes van mijn eigen krielen gewend, dat ik die grote een hele hap vind, en de eigen eitjes natuurlijk het lekkerst. De biologische eieren die ik noodgedwongen kocht toen ik voor Barbara ‘spaarde’, hadden kraak noch smaak.

Na alle sloop- en bouwwerkzaamheden bleek het wiel van de oude ijzeren kruiwagen lek. Na lang overwegen vanmorgen een nieuwe kruiwagen besteld van een goede kunststof die dieper is maar veel lichter rijdt. Het lekke wiel ga ik wel vervangen. De oude kruiwagen blijft voor de zware klussen.
Loodgieter gebeld want alle buitenkranen lekken als een gieter en moeten worden vervangen. Bleek in het najaar al. Er is ook altijd wat!

Geen paaseitjes in ‘t rek

Omdat Barbara onlangs besloot om kuikens van mijn kippen te willen, eet ik met pasen alleen de kleinste er tussen uit. Omdat er altijd onbevruchte eieren tussen kunnen zitten, en omdat er vaak meer haantjes dan hennetjes blijken te komen, moet ze toch minstens 20 eitjes krijgen (en liefst meer) die maximaal 14 dagen oud zijn. Dit wordt even zuinig sparen. En de eitjes dagelijks keren. Ik leer weer wat!
Barbara is de fokster van Yoeko en keurmeester van honden. Ze heeft vorig jaar een paar keer geholpen het kippenhok in elkaar te zetten en kwam vanuit Brabant aangereden. Zij heeft haar hele leven kippen gehad en weet hier ook alles van. Alleen heeft zij een mooi ras dat maar niet wil leggen en ze wil ook wel eens een eigen eitje eten. Van hond tot kip… ik vind het een grappig idee.

Eitjes ontdooien

Drie kleine doosjes krieleitjes had ik meegenomen naar de ‘herenlunch’ waar ditmaal ook dames mochten aanzitten. Als weduwe van… was ik uitgenodigd voor deze hoogedelachtbare bijeenkomst. Als snel bleek dat alle elf aanwezigen wel een doos eitjes wilden. De doosjes werden één voor een door de voorzitter verloot en door de winnaars geopend. Op elk eit staat altijd mijn boekouding geschreven. De heren en dames wilde weten wat al deze cijfers betekenden: volgnummer, gewicht en datum, legde ik uit. Toen vroeg er een of ik zien kon welke kip welk ei had gelegd. De grootste is van Stippel, de kleinste van Puk, en van de middelmaatjes weet ik het niet. Een van de heren nam ernstig een potlood uit zijn binnenzak. Is deze van Puk?, vroeg hij na. En schreef vervolgens de naam op het eitje. Het werd een vrolijke boel en elke plechtigheid was verdwenen.

Het ritueel van samenzang

In de loop van de morgen breekt dikwijls de pleuris uit. Drie kippen staan uit volle borst te schreeuwen en het is een herrie van jewelste. Aanvankelijk holde ik naar achteren om te zien wat er loos was. Nu weet ik dat Katje haar ei legt of net heeft gelegd. Daan houdt haar gezelschap in het hok, en de andere drie meiden staan onder aan de trap te joelen.
Katje blijft een moeizame legster, hoewel ze –net als de anderen– dagelijks haar eitje produceert. Rollen de eitjes bij de drie anderen plop! uit het gat, bij Katje gaat het nog steeds met misbaar. Daan weet feilloos hoe haar vlag staat en lokt haar, al gakkend, steeds weer het leghok in tot de plicht is volbracht. Zijn de andere dames jaloers, of leven ze aanmoedigend met haar mee?
Vanmorgen was het anders. De hele winter had ik stro in het legnest gelegd. Dit wordt ineens niet meer gewaardeerd. Daan is de hele week bezig geweest al dit stro door een kier eruit te duwen. De dames willen met hun warme buik weer op de koelte liggen. Toen ik zojuist keek, was tot het laatste strootje weggewerkt, terwijl de meiden zich onder aan de trap verdrongen om te gaan leggen.
Waarom ik kippen zo leuk vind? Ik zou het niet weten…

Marigold Hotel

Omdat ik had gelezen dat er erg veel straatbeeld uit Jaipur was te zien, heb ik de film Marigold Hotel gekeken. Het verhaaltje was mager, maar als je wilt weten hoe zo’n Indiase stad voelt met koeien, geiten, kippen, bedelende kinderen, verkeer, oploopjes, optochten en Indiërs die hoofdwiebelend ‘nee’ knikken wat ‘ja’ betekent, ongeplaveide wegen vol stofwolken, moorddadig verkeer op de hoofdweg, rikshaw’s, tuktuks en herrie, dan loont hij de moeite. Voor mij was het één groot feest van herkenning. Ook het vervallen hotel in een beeldschoon gebouw, vol kapotte meubels in de eertijds fraaie binnentuin, en duiven die in lege kamers hokten, toonden de werkelijkheid zoals ik hem daar heb gezien. This is India, madam! zei ik tegen mezelf en het werd anderhalf uur genieten.