Ha, zei ik. Ga je dadelijk naar je feestje? Heb je al mooie kleren aan?
Neu… zei ze. Het is hier veels te nat. Het giet al de hele dag en er zijn er hele dikke hagelstenen gevallen.
En die hagelbuien waaien nu vanuit jullie mooie Frankrijk naar ons toe?, vroeg ik.
Neu… zei ze aarzelend. Dat denk ik toch niet.
Hoezoe niet?
Alle hagel is er hier al uitgevallen. Die buien zijn hardstikke leeg!
Toen waren we ineens dik twee weken verder. Niet dat er niks gebeurd is hoor. Neem nou vanmorgen. Rijd ik met een bureaukast naar de stort. Gisteren bij de veiling opgehaald. De miskoop van de eeuw. Had het kunnen weten want voor vijf euro kon ik ook niets verwachten. Het had nog iets kunnen zijn als er de goede sleutels hadden bijgezeten en verder was hij te groot en van puur staal. Niet te tillen, ook niet met twee personen boven te krijgen. En stèl dat dit nog zou lukken, dan kreeg ik hem het huis nooit meer uit.
Op een onbewaakt moment ben ik daarom naar de vuilstort gereden in de hoop dat iemand mij zou lossen. Gele kangoo lukraak onhandig neergezet, uitgestapt, achterdeurtjes opengezet, en toen maar eens hulpeloos rondgekeken. Ach, wat hebben ze daar een potige binken.
Ach waiffie, zeittie deelnemend, mot je wat kwait? Hebbe ze moeders allenig op klus loate goan?. Niet durven zeggen dat dit mijn eigen klus was die ik kwam klaren.
Hij sloeg zijn omvangrijke tors rond de kast en tilde hem met krakend wervels van de laadruimte af. Hoe zwaar de man ook was, de kast bleek zwaarder. Hij riep een maat te hulp om hem in de container te kwakken waar hij als een stormram op het andere staal terecht kwam.
Ziezo, en dat was dan dat.
Laat ik ook vertellen dat ik uit dezelfde veiling twee nagenoeg nieuwe Ahrend 230 kantoorstoelen heb gesleept, maar wel in statig donkerblauw, en een beeldschone rode bloembak met 80 cm hoge witte bloeiende orchideeën.
Er zijn hier al drie bezoekers geweest die dachten dat het echte waren.
Helemaal terug van een heerlijke hondse week Terschelling. Verdere verhalen volgen, maar hoofdkenmerk kon je de ochtendwandelingen noemen. Bij zonsopgang (half zeven) met de hele hondenclub (6 stuks) straatje uit, bos in en de honden laten zwemmen in de ijsloze ijsbaan. Nagekeken door buren die niet snapten hoe je zes grote honden in één huis bij elkaar kunt houden zonder dat ze de tent afbreken. Nou, dat kan. We hebben binnen de stilte gefilmd.
Geen onvertogen blaf, maar zaterdag in het Panbos van de sokken gelopen door twee onopgevoede lobbessen die mijn knie zowat knakten. JW beschadigde zijn hand die eerst gebroken leek.
Gekneusd en wel twee dagen in Ruurlo en Borculo verbleven met de cactustuin, het leuke brandweermuseum en het fantastische kristalmuseum in het voormalige stadhuis. En nu logeren Ammie en Isabel hier.
Morgen om kwart voor zeven uit huis om met een zak vol los geld naar de kindermarkt in Zeist te gaan en daar onze slag te slaan. Later dus meer. Nu eerst slapen.
Soms ontstaan er mooie combinaties van restjes. Ik wokte wilde spanzie met wat knoflook in olie en zag in de ijskast nog een bakje rode bietenblokjes met snippers appel erdoor. Er zat nog geen azijn overheen omdat we over deze combi vaak kappertjes doen. In een bizar streven naar kleurigheid (en vermaak) kiepte ik de blokjes bij de spinazie in de wok en bakte ze nog even mee. Het kwam er prachtig uit te zien en o wonder, het smaakte zo lekker dat ik dit recept erin ga houden.
Problemen met pakken. Zeg nou zelf. We krijgen zon, zeggen de voorspellingen, maar zal die koud zijn of warm? Ik bedoel met of zonder wind? En komt de wind uit de Noord-Oosthoek of uit het zuiden? Dat bedoel ik nou. Dus toch maar die schipperstrui voor de behaaglijkheid, en twee fleeces, en thermische onderkleding, en twee lange broeken voor als er een verregent? Maar ook misschien een korte want stel nou. We gaan naar Terschelling met meisjes en honden. De mannen blijven op de huizen passen.
Zal je net zien dat vanmorgen de eerste grote pad hier rondscharrelde. Het wordt lente. De vogels zijn druk en nou ga ik weg van deze pret!
Gisteren voor het verdere jaar de timing afgesproken voor het Klokhuis Magazine. En wel zo dat de werkperioden vakanties en logeerpartijden niet in de weg zullen zitten. Heel mooi. Geeft rust. Werken blijft leuk. Alleen dat geredde toetsenbord is nog niet jofel met die haperende G. Misschien dat het gerepareerd kan worden?