Oog in oog

pasted-graphicZo gaar en moe van de antibiotica dat ik midden overdag op de bank ging liggen en lukraak de tv aanzette. Precies op het moment dat de toestellen met slachtoffers landden. Mijn hemel, hoe respectvol ging het toe. Wie dit scenario in korte tijd in elkaar hebben gezet mogen op een schild worden gehesen. De adembenemende soberheid, de stilte, de onnadrukkelijke aanwezigheid van de militaire kistdragers, de keukenstoelen waarop hoogwaardigheden als koning, koningin en Rutte onbeweeglijk, lang en aangeslagen zaten. Zonder beschutting in de brandende zon.

En dan de voorname rust van de militairen die de kisten vanuit de vliegtuigen naar de lijkwagens droegen. Er was geen haast. Voor elke kist werd tijd genomen. Acht dragers met één stuurman, of hoe dit heten mag. Voetje voor voetje, stapje voor stapje. Het waren balletten van grote schoonheid die diep ontroerden. Alleen de wind blies speels de jaspanden omhoog van de heupwiegende dragers met de zware last op de schouders. Ik kon niet meer stoppen met kijken. Kist na kist. Uren lang geïmponeerd door deze volslagen onhollandse perfectie.

De nabestaanden die geen moment in beeld waren geweest maar na afloop zacht applaudisseerden voor de militairen en de koning. Koning en koningin die ten afscheid met vochtige ogen bogen voor de nabestaanden; Timmermans die door een van de vrouwen uit deze groep werd aangeklampt en aangedaan minutenlang zijn armen om haar hield. Het waren ongewone, ontroerende beelden in een gewoonlijk versnipperd en onbeschaamd land.

Ik bekeek de lange stoet van Eindhoven naar Hilversum. Een kilometer lijkwagens in colonne. Serene rust ondanks de duizenden mensen die in de brandende hitte waren toegelopen of toekeken uit stilstaande auto’s langs de snelweg. Zelfs het geklap klonk beschaafd in het adembenemende Hollandse landschap, lappendeken van alle nuances groen met rivieren en sloten die opblonken onder een strakblauwe lucht. Blank, bruin, zwart, jong, oud, moslim, rechtindeleer, raddraaier, junk of oproerkraaier, wat deed dat er nog toe oog in oog met de dood.

De enige wanklank kwam uit de monden van enkele journalisten die geen stilte durfden laten vallen en zich stortten op volslagen misplaatste publieksinterviewtjes. Een enkele ondervraagde stamelde verstoord een antwoord; er waren er ook die te kennen gaven niets te willen zeggen. Moet vaker gebeuren.

De grote stilte

Ziggo bleek ook verzopen te zijn. Denk ik tenminste. Rond het middaguur begon het. Geen radio, geen tv, geen internet. Zou begin van de middag verholpen zijn: in de loop van de middag, begin van de avond, in de loop van de avond… Exact om 24 uur was Ziggo weer in de lucht met al zijn diensten. Sorry voor het ongemak.

Ik ben er al jaren klant. Er is maar zelden storing. Mij hoor je niet klagen. Nouja, een beetje dan.

Wipstaart

Het enige konijntje dat regelmatig in de tuin rondliep is ook gesneuveld. Ik vond rond 11 uur plukjes haar aan de rand van de rietpoel die ik eerst niet kon thuisbrengen. Geen dons, geen veertjes maar kort spierwit haar. Het enige wit dat me te binnen schoot was een konijnenwipstaart. Verder geen spoor van geweld of haar van de vacht te bekennen. Och hemel! Hij is uit de rhodo’s richting rietpoel gevlucht en nog net aan zijn staartje gegrepen. Zelf is hij doorgeschoten naar het water en verzopen. Dat wordt dreggen voordat hij daar gaat liggen rotten en het water vergiftigt. Het poeltje is geheel bedekt met kroos zodat de bodem niet te zien is. Tweede moord op klaarlichte dag. Dezelfde rover die Daantje te grazen nam? Blij met de grote ren. De kippen mogen voorlopig niet meer naar buiten.

Schuilhut

Blij dat Inge er weer was want met twee is een stuk gezelliger dan alleen. Een van de twee enorme potten met aardbeiplanten naar de kippenren gereden en er midden in gezet. Groot succes. Zo nodig maken ze onder de bladen zelf maar een legnest als ze hun ei niet op kunnen houden. Toen Daan de houtwolsnippers (behaaglijke vulling voor leggende kippen) als lekker hapjes aan de hennen ging voeren heb ik de kattenbak als legnest weer verwijderd. Hout in de krop kunnen we niet gebruiken. De hennen zijn net tegen de leg aan. Wie wanneer het eerste ei produceert valt niet te voorspellen.

De partytent die dinsdag opzij was gezet omdat daar de kleine ren moest komen, heeft Paul zaterdag helpen verankeren toen er noodweer dreigde. De wanden, die met klittenband worden vastgehouden, had ik er toen al uit. Alleen het dak zat er nog op. Paul is niet voor niets techneut. De vier poten ingeschoven tot het geheel nog maar een meter hoog was, de tent tegen de schutting aangezet en de scheerlijnen opnieuw gespannen. Er kon geen wind meer onder komen. Poten inschuiven bij harde wind wordt ook de manier nu de tent op zijn nieuwe plek staat. Het prettige is dat ik dit op mijn eentje kan doen.

Ik wilde perse het houten bankje in de tent, en Inge mocht de nieuwe plek aanwijzen. Ik keek haar ongelovig aan toen ze gedecideerd haar vinger uitstak want daarvoor moesten we eerst vijf vierkante meter ontdoen van bramen, frambozen, varens, boompjes en wat er verder groeide. In geen tijd zagen we zwart van zweet en aarde, maar we eindigden ermee dat het bankje op zijn nieuwe plek stond met de tent er overheen. Nu alleen nog de wanden er in.

Op het moment dat wij met de lappen terugkwamen barstte de hemel open en het was niet gering. Wij hingen – beschut door het dak – de wanden op. We riepen Yoeko dat hij droog mocht komen liggen, mits hij geen kuilen zou graven en al helemaal geen vlaggen zetten in de tent. De regen roffelde op het dak, het water stroomde van de paden. Toen we klaar waren ritsten we het voorhang open, gingen droog op het bankje zitten kijken naar de zondvloed om ons heen en voelden ons – bezweet, bespat en zwart – gelukkig als kinderen op avontuur. De tent lekte niet, Yoeko lag droog aan onze voeten, we hadden zicht op beide kippenrennen, de heuvel en de bovenste verdieping van het huis, het jankende bos en de enorme plas water die de schuilplek van de kippen zou doorweken en besloten daar volgende week een zanddam op te werpen. Al doende leert men.

We bleven zitten tot de wolkbreuk was overgegaan in regen. De kippen hielden ons vanuit hun schuilhut in de gaten. Stippel, die zeer op me is gesteld, had haar afdak gezocht onder het brede gebladerte van de aardbeienplant en zag eruit als een verzopen kat. Toen de regen milder werd kwamen ze allemaal richting tent om ons plekje te bekijken. Kippen benne baaje nieuwsgierig.
Toen Inge was vertrokken ben ik nog weer een tijd in de tent gaan zitten om foto’s te nemen. Geen lekkages ontdekt. Prima schuilhut voor mens met hond om rustig te zitten mijmeren of werken.

Hoge stokken? No way!

H. die beloofd heeft me te helpen met zitstokken schaven zei al een paar keer: jouw kippen kunnen goed vliegen. Je moet ook hoge stokken aanbrengen. Vinden ze heerlijk.

De hoogste stok die er nu is hangt precies boven het deurtje van de lage ren dat vrijwel altijd open staat. Ze hadden de gewoonte op het gaas te gaan zitten wat slecht is voor hun voeten. Als het deurtje toevallig dicht was, smakten ze op de grond omdat ze niet verwachtten dat hun zitje was verdwenen. Ik maakte net boven het open deurtje een stok. Als de deur dicht is, is de stok er nog.

Gisteravond ga ik als gewoonlijk op het lage bankje zitten bij de ingang van het nachthok voor de avondbabbel. Daan had zich nog nooit op de hoge stok gewaagd, maar ineens zat hij daar. Hij stak zijn borst vooruit en keek uit de hoogte op mij neer. Hallo, zei ik, dit is niet de bedoeling!, en ging staan zodat ik op hem neerzag. Meteen veranderde zijn houding van hautain naar vertrouwelijk.

Uit de hondenwereld is bekend (mogen we hopen) dat een dominante hond nooit hoger mag zitten dan jij. Grote honden niet op de bank want als ze staan kijken ze op je neer en versterk je ongewild hun dominantie. Gisteren merkte ik dat voor een haan (heerser van nature) hetzelfde geldt. Toen hij boven me troonde werd ik in plaats van zijn opperkip ineens zijn ondergeschikte.