Nog warm

Om half elf het derde eitje. Er stond geen afzender bij. Het was nog warm toen ik het raapte en het zwaarste van allemaal. 28 gram. Dan is deze dus van Stippel, en de grootste van gisteren van Mo. Wie het weet mag het zeggen. Hoop dat vandaag ook het vierde ei komt want morgen kunnen de eerste twee weer een ei laten rollen.

IJs is vies

Net de was opgehangen. Volgens de app ‘Regenmelding’ stevent er in volle vaart een fikse onweersbui op ons af. Altijd hetzelfde met mijn was.

Dat een mens zo vrolijk kan worden van 2 eitjes. Van respectievelijk 23 en 26 gram. Je kunt er nog geen holle kies mee vullen.

IJs is vies tegenwoordig. Waar kun je nog een ijsje kopen dat gewoon kan smelten? Wat was er nou leuker aan een ijsje dan van het hoorntje de zakkende druppels aflebberen? Of de hoorn uitzuigen nadat je er eerst het puntje vanaf had gebeten? Of de nijd van je moeder als je van top tot teen plakkend en lekkend stond te genieten? Kinderen van tegenwoordig kennen dit niet meer. Allemaal commercie. De omzet is groter nu zelfs een baby van 1 knoeiloos een ijsje kan eten.

En dan die bakken prefab van Hertog of eigen merk. Alles vol stijfsel of gelatine zodat het wel zacht blijft maar niet smelt. Wel eens een bak vergeten in de diepvries terug te zetten? Het gore schuimende stijfsel dat dan overblijft? En dan de fabrikanten ook nog denken dat je het conservaat niet proeft door het ons als ‘room’ te slijten. Gelatine is niet smaak- of reukloos. In geleien is het lekker, maar echt niet in ijs.

Bij de kersenboer een kersen-likijsje gekocht. Hoorntje werd niet zacht. IJs wilde niet over de randen druppen. IJs was hapbaar zacht en weigerde te smelten, ook al hield ik het in de zon. Het smaakte naar kersen met gelatine en smolt niet op de tong. Ik zat achter het stuur en knoeide niet. Ik kreeg er geen plakhanden van. Tijd om weer eens naar de Italiaan te gaan of mijn eigen sorbets te maken en dan met handen en voeten te smullen.

We happen alles weg voor zoete troep zonder nog te proeven wat we eten.

Ei ei

eiHet legnest van het nachthok werkt dus ook. De kattenbak kan weg. Trof zojuist niet het eerste eitje aan, maar twee tegelijk! Van wie? Eentje van Lady Stippel, dat kan niet missen. Het tweede van Mo? Maar het kan ook van Katje komen wier kam nu ook felrood is. Of van Puk, die zich – nog altijd de kleinste van stuk – soms gedraagt als de grootste verleidster. Daan is stapel op haar.
Heb er ter vergelijk een normale maat kippenei naast gelegd. Het sommetje dat ik laatst maakte klopt dus wel. Je hebt twee krieleitjes nodig voor een normaal gebakken ei.

Tevreden

IMG_7780_zpsc9a73a04En dan ineens, een heerlijke dag met niks. Nog altijd aan de diocycline of hoe het heten mag, beetje suf, beetje heel moe en vol beten van muggen, brandnetels en rode mieren. Bovendien een flink ontstoken liefdesbeet in mijn hand van mijn katertje Pluis.

Vroeg maar helder wakker, kippen gedaan en met Yoeko op pad naar Austerlitz voor de weekse hondenwandeling. Gisteravond tegenop gezien, maar nu had ik er zin in. Niet te lang, zei ik tegen Lin. De andere hondenmeiden waren er niet. Maar het weer was koel en heerlijk, het bos ongekend leeg, Booph en Yoeko konden weer hollen na dagen hitte en we liepen een dikke anderhalf uur.

Ik had op de terugweg boodschappen willen doen maar stelde ze uit. Huis en tuin waren heerlijk koel. Ik schoof de terrasdeuren open en kroop achter mijn bureau. Ik had er zin in. Ontzettend veel geredigeerd en lekker opgeschoten. Tussendoor maakte ik loopjes naar de kippen om de zinnen te verzetten, en dan weer opgefrist terug naar de computer. De boodschappen overgeslagen.

Geconcentreerd gewerkt maar heerlijk bijgekomen van de drukkende hitte. Met het tevreden gevoel veel gepresteerd te hebben. Het wachten is nu alleen wanneer er een ei uit de kippen komt rollen. Ze zijn kuiken af en lopen klokvormig met vuurrode kammen rond, Yoeko zwerft nooit alleen door de tuin. Als de kippen hem zien weten ze dat ik ook in aantocht ben. Het gekakel als ze de hond in de smiezen krijgen is altijd weer om te lachen.

Daan heeft zich zeer snel aangepast en is even vertrouwelijk geworden als de hennen die hier als piepkuiken kwamen. Hij krijgt mooie hanenveren aan staart en hals en kukelt de longen uit zijn lijf. De grote ren, met de kleine opzij eraan, blijkt een genoegen. Weinig ruzie want er is plek genoeg om weg te vluchten.

IMG_7759_zps31f63e45

Vanuit de schouders

Lopen vanuit de heupen, met iets doorgezakte knieën en een onbeweeglijk bovenlijf. Zo heeft mijn zusje mij jaren geleden leren dansen op Aruba waar ze als comptabele was gedetacheerd. Je danst zo ‘Hollands’ dat ik me rot schaam, zei ze, toen ik bij haar logeerde. Tot diep in de nacht bracht ze me bij hoe het dan wèl moest.

Ze nam mijn schouders in een houdgreep en commandeerde: lópen! Lukte niet want wij zijn gewend ons vanuit de schouders te bewegen. Iets door de knieen en van je heupen schouders maken, gebood ze. Ze had een grote kamer en telkens moest ik weer een rondje. Maar toen ik het dóórkreeg voelde het lekker.

Woensdag bespeurde ik vaag herkenning toen ik de militairen zag lopen met strakke schouders en wiegende heupen boven de soepele knieen. Intuïtief noemde ik het toen een ballet. Gisteren – bij het verwelkomen van de tweede lading MH17-doden kwam de herinnering aan die malle avond met mijn zus me in herinnering. En nu we het toch weer over doden hebben: Zij is al in 2002 op Aruba overleden.