Yoeko en de ziekte van Lyme

deyoekOok altijd gedacht dat honden geen ziekte van lyme kunnen krijgen? Nah, bij Yoeko kwam het er toevallig uitrollen. Voordat we met het hele roedel een week naar Terschelling zouden gaan, leek het een goed idee om zijn libido wat in te tomen. Met DA losvast afgesproken hem een paardemiddel in te spuiten waarvan zijn hormonen drie weken buiten westen zouden raken.

Nu wilde het toeval dat ik voor iemand iets moest halen bij de holistische kliniek. Ik vroeg aan de receptioniste – we kenden elkaar van gezicht – of ze iets van het paardenmiddel wist . Niet doen, zei ze beslist, een geforceerde daling van de hormoonspiegel tast de weerstand aan. De hond wordt er vreselijk vatbaar van..

En zo belandde ik met Yoeko op spreekuur om te zien of er andere middelen waren tegen zijn altijd willen wippen. Wat ik niet wist, is dat er verband schijnt te bestaan tussen lever en hormonen. Yoeko was over de hele linie prachtig in evenwicht, zonder blokkades of stress, maar zijn leverfunctie was verre van optimaal. Als die wordt opgekrikt, zei de DA, dan komt hij hormonaal ook tot rust. Hij kreeg er druppeltjes voor.

Wat er verder uitrolde was dat hij sporen van borrelia vertoonde, ofwel de ziekte van Lyme. Ik kon mij toen niet herinneren dat hij mankementen had vertoond maar bedenk nu dat we vorig jaar augustus met een kreupele hond naar Frankrijk gingen. Er was niets aan de poot te zien, maar voor de zekerheid moest hij tweemaal daags (tijdens de maaltijden) met pootje in de hete soda. Tijdens de reis kreeg hij een kap op zijn kop tegen het bijten in zijn pijnpoot. Door de vlooienallergie een jaar eerder was hij reuze behendig met de lampekap. Ook tegen de ziekte van lyme kreeg hij druppels.

Het onderzoek deze week wees uit dat lever en hormonen al mooi waren opgeknapt en dat de restanten van lyme van 70% naar 30% waren teruggedrongen. Nu het laatste restje nog. Doorgaan met de druppels en over twee maanden laten controleren. Of nee… wanner zou ik Ammie soms zien? Als die nou even kan testen of die lyme helemaal weg is, dan hoeven we niet meer terug te komen.

Bedrijfsongeval

Op de inrit stond al maanden een stronk in de weg. Een talloze malen gekortwiekte eik die het steeds weer presteerde breedsprakig uit te lopen en warrige, lange takken te maken. De Land Rover van P’s pa zou de stronk wel even het zand uittrekken, en dit lukte vlot en zonder problemen. Dachten we. Want toen de stronk was weggesleurd, wiebelde er op ooghoogte in een ander boompje ineens een merelnest dat steun had ontleend aan een eikentak. Een oudermerel kwetterde ontdaan boven onze hoofden. Terecht, want in het nest lag ogenschijnlijk een partij beschimmelde worteltjes. Oranje stompjes met schamel groen pluis. De grootste bewoog en sperde een bekje open; de rest was nog kleiner dan klein.
Zo snel mogelijk lange takken van achter gehaald en stevig rond de stam van een belendende den gebonden om het schommelende nest uit het zicht, uit de zon en uit de wind te krijgen. Toen ik later op de middag in de buurt van het noodverblijf kwam, zag ik de merel wegvliegen. Wat zou ze hebben geconstateerd? ‘Broedsel reddeloos verloren’, of ‘er zit nog leven in’? Over een tijdje zullen we het weten want voorlopig laten we dit vogelverdriet met rust.

‘Als de zon’ van Mandela

Over drie dagen zit er weer een Klokhuisblad in elkaar. Enerzijds mis ik geurende 2,5 week vele pretjes en uitjes, anderzijds vind ik het heerlijk om mij op het (kleurige!) werk te concentreren dat ‘opmaken’ heet. Daar komt ook nog wat redigeerwerk bij als de zinnen erg krom of cryptisch zijn. Hoewel dit laatste niet mijn opdracht is, kan ik dit domweg niet laten.

Hoewel ik nog druk ben, wil ik hier een gedicht van Mandela veiligstellen. “Het wordt tijd dat de wereld hem laat gaan”, las ik ergens.

Hoewel ik zijn godsovertuiging mis, raakt dit gedicht me zeer. Het past perfect in onze landsaard van “Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg” en “afgehouwen koppen die boven het maaiveld uitsteken”. Die verdomde nivelleringsdrang die hier werd en wordt gepropageerd vanwege gelijke kansen voor ongelijke mensen (contradictio in terminis?) leidt vooral tot schandalen, financiële rampen en malversaties. Beslissingen door ijdele mensen die meer machtsbelust zijn dan kundig, hebben van de democratie een frauduleuze chaos gemaakt.

ALS DE ZON

Onze diepste angst,
is niet dat we onmachtig zouden zijn.
Onze diepste angst betreft juist
onze niet te meten kracht.
Niet de duisternis, maar het licht in ons
is wat we het meeste vrezen.

We vragen onzelf af:
Wie ben ik wel om mezelf briljant, schitterend, begaafd, geweldig te achten.
Maar waarom zou je dat niet zijn.
Je bent een kind van God.
Je dient de wereld niet
door jezelf klein te houden.
Er wordt geen licht verspreid,
als de mensen om je heen,
hun zekerheid ontlenen aan jouw kleinheid.

We zijn bestemd om te stralen,
zoals kinderen dat doen.
We zijn geboren om de glorie Gods die in ons is
te openbaren.
Die glorie is niet slechts in enkelen,
maar in ieder mens aanwezig.
En als we ons licht laten schijnen,
schept dat voor de ander
de mogelijkheid hetzelfde te doen.

Als we van onze diepste angst bevrijd zijn,
zal alleen al onze nabijheid
anderen bevrijden.

Nelson Mandela

A Universal Sorrow

Vorige vrijdag naar de uitvoering geweest van ‘A universal sorrow’ door de Nederlandse Bachvereniging. Ik moest mezelf hiervoor scheiden van mijn man; er een verdraaid gezellig diner voor laten schieten dat hij op z’n eentje bezocht; me door de striemende regen naar de Geertekerk begeven waar je in de wijde omtrek niet kunt parkeren, nog een kwartier voor de gesloten kerkdeur staan watertrappelen, maar toen begon er een feest van Purcell, Byrd, Tavener, Buxterhude, vader en zonen Bach onder leiding van de altijd (te) bescheiden Jos van Veldhoven die deze avond werkelijk in zijn vingers had. Het aanvankelijk lauwe publiek (veel plaatsen bezet door werknemers van sponsoren) ging uiteindelijk ook uit zijn dak toen liefhebbers – terecht! – aan een staande ovatie begonnen.

Zondag ontdekte ik op het onvolprezen concerthuis van radio4 dat A Universal Sorrow daar nog ±90 dagen te beluisteren valt. Aanbevolen!

A Universal Sorrow is opgenomen in Maastricht, wat niet terzake doet. Ik speelde de opnames in het weekend een paar keer af. Toen deed zich weer het merkwaardige voor (maar zo merkwaardig is dit niet) dat muziek steeds mooier wordt naarmate je hem vaker hoort. Verrassing maakt plaats voor herkenning, dat moet het zijn.

Zondagavond bleek ik totaal verslingerd aan de Universal Sorrow waarvan ik ook het tekstboekje nog heb en de uitvoerenden weet: Marjon Strijk sopraan, Barnabás Hegyi alt, Immo Schröder tenor, Matthew Baker bas. Ik smeekte een vriend die uiterst rap is in het pakken en bewerken van computergeluid dit concert voor mij als MP3 in een bestand te zetten en nu kan ik het ook na 90 dagen nog draaien.

De weerprofetes

Ha, zei ik. Ga je dadelijk naar je feestje? Heb je al mooie kleren aan?
Neu… zei ze. Het is hier veels te nat. Het giet al de hele dag en er zijn er hele dikke hagelstenen gevallen.
En die hagelbuien waaien nu vanuit jullie mooie Frankrijk naar ons toe?, vroeg ik.
Neu… zei ze aarzelend. Dat denk ik toch niet.
Hoezoe niet?
Alle hagel is er hier al uitgevallen. Die buien zijn hardstikke leeg!